ایران شرقی 25 مهر 1397 ساعت 8:42 http://easterniran.com/fa/doc/interview/1657/ -------------------------------------------------- گفتگو با «محی‌الدین مهدی»؛ نویسنده و عضو پارلمان افغانستان عنوان : بررسی وضعیت سیاسی افغانستان در آستانه برگزاری انتخابات پارلمانی -------------------------------------------------- افغانستان در آستانه یک گذار سیاسی و سرنوشت‌ساز دیگر قرار دارد؛ گذاری که می‌تواند این کشور را به پرتگاه سقوط و یا به سوی ثبات‌ سیاسی سوق دهد. 3 روز تا برگزاری انتخابات پارلمانی و کمتر از شش ماه تا انتخابات ریاست جمهوری افغانستان باقی مانده و در حاشیه این دو رویداد بسیار مهم، فضای سیاسی و کارزارهای انتخاباتی در این کشور گرم است. برخی این فضا را یک فضای متلهب و متشنج می‌دانند و برخی دیگر آن را به عنوان نشانه رشد فکری جامعه سیاسی و بیان‌گر نقش بایسته جریان‌های سیاسی افغانستان می‌پندارند. آنچه مشخص است، تفاوت‌هایی در رویکردهای احزاب سیاسی افغانستان دیده می‌شود ولی جمع شدن تعداد کثیری از احزاب و جریان‌ها حول یک محور، از رویدادهای مهم انتخابات پارلمانی افغانستان است. متن : ایران شرقی/ افغانستان در آستانه یک گذار سیاسی و سرنوشت ساز دیگر قرار دارد؛ گذاری که می تواند این کشور را به پرتگاه سقوط و یا به سوی ثبات سیاسی سوق دهد. 3 روز تا برگزاری انتخابات پارلمانی و کمتر از شش ماه تا انتخابات ریاست جمهوری افغانستان باقی مانده و در حاشیه این دو رویداد بسیار مهم، فضای سیاسی و کارزارهای انتخاباتی در این کشور گرم است. برخی این فضا را یک فضای متلهب و متشنج می دانند و برخی دیگر آن را به عنوان نشانه رشد فکری جامعه سیاسی و بیان گر نقش بایسته جریان های سیاسی افغانستان می پندارند. آنچه مشخص است، تفاوت هایی در رویکردهای احزاب سیاسی افغانستان دیده می شود ولی جمع شدن تعداد کثیری از احزاب و جریان ها حول یک محور، از رویدادهای مهم انتخابات پارلمانی افغانستان است. این رویداد سبب شد تا حکومت افغانستان پس از ماه ها رویکرد تقابلی، به خواست های مشترک احزاب و جریان های سیاسی تن دهد و زمینه ثبت بایومتریکی رأی دهندگان را فراهم کند؛ اما با این وجود نگرانی های احزاب در مورد احتمال تقلب و تکرار آنچه در انتخابات 2014 افغانستان رخ داد، تاکنون برطرف نشده است. آنچه یکی از دغدغه های امروزی تعدادی از سیاستمداران افغانستان شده است، تلاش برای تحول در نظام سیاسی افغانستان و تبدیل نظام ریاستی به نظامی پارلمانی است؛ مسأله ای که از 2014 تاکنون محقق نشده و برخی چهره ها و احزاب به ویژه جمعیت اسلامی افغانستان به شدت به دنبال تحقق آن است. آغاز ائتلاف سازی های نامزدهای احتمالی انتخابات ریاست جمهوری، ائتلاف بزرگ ملی افغانستان، رویکرد جامعه جهانی نسبت به انتخابات افغانستان، موضوع مصالحه با طالبان و ماموریت جدید زلمی خلیل زاد از دیگر مولفه های تأثیرگذار بر فضای سیاسی این روزهای افغانستان است. ایران شرقی در گفتگو با دکتر محی الدین مهدی، نویسنده و عضو پارلمان افغانستان آخرین تحولات سیاسی افغانستان را در آستانه دو انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری بررسی کرده است. متن این گفتگو به شرح زیر است: سئوال: افغانستان دو انتخابات بزرگ را پیش رو دارد؛ پارلمانی و ریاست جمهوری. با توجه به تأثیر مستقیم تحولات سیاسی و امنیتی بر روند انتخابات، فضای کنونی را به لحاظ سیاسی و امنیتی چگونه ارزیابی می کنید؟ آیا ممکن است که در این دو انتخابات به ویژه انتخابات ریاست جمهوری، تجربه انتخابات 2014 را شاهد نبود؟ مهدی: با عرض درود و سلام. هنوز زود است که در مورد انتخابات ریاست جمهوری که شش ماه بیشتر به برگزاری آن باقی مانده، صحبت کنیم، ولی در این شش ماه چالش امنیتی که در سراسر افغانستان وجود دارد، می تواند برطرف شود. اما در مورد انتخابات پارلمانی، تأمین امنیت یکی از چالش های اساسی است. طی چند ماه اخیر، طالبان با قساوت هر چه بیشتر وارد صحنه شده و نشان دادند که تقریبا همه جا برای آنها قابل نفوذ است. با توجه به این تجربه، بدون شک امنیت علاوه بر مسائل دیگر، یکی از چالش های اساسی انتخابات پیش رو است. هنوز شک و تردیدهایی وجود دارد که ما می توانیم بر این چالش پیروز شویم یا خیر؟! سئوال: در کنار فضای امنیتی، شاهد فضای ملتهب و متشنج سیاسی هم در افغانستان بوده و هستیم که با نزدیک تر شدن به انتخابات ریاست جمهوری، جدی تر می شود. چه تعریفی می توان از فضای سیاسی کنونی افغانستان در آستانه برگزاری انتخابات داشته باشیم؟ مهدی: برعکس وضعیت امنیتی که ما در مورد آن نگران هستیم، حداقل فضای سیاسی کنونی، یک فضای واقعا سیاسی است. چنین فضایی، شایسته برگزاری انتخابات است و می بایست پیشاپیش صف بندی های انتخاباتی مشخص شود و احزاب موضع بگیرند. با کمال خوش بختی می بینیم که احزاب سیاسی افغانستان یک گام به پیش گذاشته اند. شاهد هستید که احزاب شرایطی را برای بهتر برگزار شدن انتخابات و به دست آوردن نتایج شفاف تر پیشنهاد کرده اند؛ این نشانه عقلایی شدن رفتار احزاب سیاسی افغانستان و پیشرفت فکری آن ها است. در نتیجه می بینیم که این احزاب سیاسی حکومت را به چالش کشیده و این حکومت است که عقب نشینی می کند. متأسفانه برخلاف احزاب، این حکومت است که به سنت ها و سیستم های کهنه که شفافیت انتخابات را زیر سئوال می برد، چسبیده و حاضر نیست تغییر ایجاد کند، در حالی که احزاب سیاسی خواستار تحول اند. علاوه بر این، خوش بختانه بر عکس گذشته، ائتلاف یا شورایی که احزاب سیاسی افغانستان ایجاد کرده اند، دیگر وابسته به یک قوم نیست، بلکه در این ائتلاف احزاب با پیشینه های مختلف، از مرزهای قومی و مذهبی عبور کرده، در کنار یکدیگر جمع شده و روی خواست های مشترک و واحدی انگشت گذاشته اند. این فضا، فضای بهتری است که توقع آن را داشتیم. سئوال: حکومت افغانستان در برابر این فضا موضع گیری تقابلی داشته و تا هفته های گذشته حاضر نبود چنین فضایی را به رسمیت بشناسد. مهدی: احزاب سیاسی مذاکرات خود را از اوایل سال جاری (97) با حکومت افغانستان شروع کردند. شخصا خود بنده در 3 دوره، عضو هیأت مذاکره کننده با شخص رییس جمهور افغانستان بودم. احزاب سیاسی در این مذاکرات 3 خواست مشخص را در رابطه با برگزاری انتخابات مطرح کردند؛ خواست اول این بود که باید رأی دهندگان با سیستم بایومتریک ثبت شوند، خواست دوم این که باید نظام انتخاباتی از سیستم موجود SNTV (رأی واحد غیرقابل انتقال) به MDR (نظام چند بعدی) تغییر کند، و خواست سوم، انتخابات به طور مشترک توسط کمیسیون ها و احزاب ها نظارت شود. با وجود آن که حکومت وقت کشی های زیادی در طول این مدت کرد، بهانه می آورد که زمان برای این کار گذشته است، در حالی که خود حکومت وقت را ضایع کرد. اما سرانجام حکومت پذیرفت که به نحوی باید فهرست رأی دهندگان بایومتریک شود. رییس جمهور در آخرین مذاکراتی که با ما داشت، اعلام کرد که 27 هزار دستگاه انگشت نگاری برای ثبت بایومتریک رأی دهندگان خریداری می کنند، اما احزاب به این مسأله قناعت نکردند، چون این دستگاه ها در دست حکومت است و تفسیر، تعریف و عملیات اجرایی آن توسط حکومت ترسیم می شود. از آنجایی که احزاب سیاسی هیچ اعتمادی به حکومت ندارند، ما خواهان این بودیم که این دستگاهها در اختیار موسسات بی طرف گذاشته شود. به هر حال، بر اثر فشاری که احزاب سیاسی آوردند، حتی با بعضی شگردهای دیگر چون بستن دفاتر کمیسیون های انتخاباتی در چند ولایت، حکومت مجبور شد ثبت بایومتریک رأی دهندگان را بپذیرد. اما خواست هایی که احزاب پیشنهاد کردند، یک بسته کامل است که هر سه ماده آن، قابل جدا شدن از دیگری نیست. بر این اساس، ما زمانی می توانیم به این دستگاه های بایومتریک اعتماد کنیم که خود ما بر کار آن نظارت داشته باشیم. همین گونه باید سیستم برگزاری انتخابات پارلمانی دگرگون شود تا این پارلمان بتواند از مردم بیشتری نمایندگی کند. سئوال: چه چشم اندازی برای انتخابات پارلمانی پیش رو متصور هستید؟ اگر بحث ثبت بایومتریک رأی دهندگان عملی شود، ممکن است که خواست دیگر شما، تغییر نظام انتخاباتی عملی نباشد. چه ضمانتی وجود دارد؟ مهدی: من نمی توانم در این رابطه از جانب احزاب سیاسی یا ائتلاف بزرگ ملی صحبت کنم، اما نظر شخص خود را می گویم. ما در چهار سال گذشته، بدترین روزها را پشت سر گذاشتیم؛ هم از نظر امنیتی و هم اداری، بنده همه این روزهای بد را ناشی از عدم مشروعیت نظام حاکم می دانم که از دل یک انتخابات شفاف برنخواسته است. انتخابات 2014 یک انتخابات پر از تقلب بود که سرانجام همه پذیرفتند به نتایج آن توجهی نکنند و یک حکومت به نام حکومت وحدت ملی را بسازند. به نظر من ما نباید بار دیگر یک انتخابات پر از تقلب را آزمایش کنیم. من هیچ تأکیدی ندارم که انتخابات پارلمانی حتما در 28 میزان/مهر برگزار شود، ولو اینکه این انتخابات یک انتخابات پر از تقلب باشد. من ترجیح می دهم این انتخابات به تعویق بیافتد، ولی ما یک انتخابات شفاف داشته باشیم تا به مصائب موجود پایان بدهیم؛ اعتماد به وجود بیاید و بتوانیم یک حکوت ملی در افغانستان تأسیس کنیم. سئوال: به عنوان یک عضو پارلمان، فکر می کنید از دل این روند انتخاباتی، چگونه پارلمانی بیرون خواهد آمد؟ آیا می توان امیدوار بود که پارلمانی کارآمد و اثرگذار از دل این انتخابات برآید، یا هنوز برای چنین توقعی زود است؟ مهدی: هرگز! حکومت به دنبال این همه پافشاری و امتناع از برگزار شدن یک انتخابات شفاف، قطعا به این فکر است که انتخابات آینده را مهندسی کند و اکثریت را آن طوری که خود می خواهد، از ولایات مختلف جذب کرده و در مجلس نمایندگان افغانستان منصوب کند. چنین پارلمانی، هرگز یک پارلمان ملی و مطلوب، مستقل، تمثیل کننده انفکاک قوا و استقلال قوه مقننه نخواهد بود، بلکه چنین پارلمانی دنباله رو حکومت و گوش به فرمان خواهد بود. من در یک نوشته خود به حکومت هشدار داده بودم که سخت ترین و دشوارترین مرحله انتخابات پر از تقلب، اعلام نتایج آن است. بعد از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری سال 2014 دیدیم که افغانستان تا یک رویارویی و تقابل پیش رفت که خطر جنگ داخلی و تجزیه را به وجود آورده بود. حالا هم اگر یک روند پر از چالش و تقلب در انتخابات پارلمانی داشته باشیم، به گمان من اعلام نتایج این انتخابات در 33 ولایت افغانستان، به یک انقلاب منتهی خواهد شد و حکومت قادر نخواهد بود افرادی را که بر اساس میل خود به عنوان پیروز اعلام کرده، وارد تالار مجلس نمایندگان کند. سئوال: انتخابات ریاست جمهوری افغانستان برای شخصیت های سیاسی و هم چنین کشورهای منطقه و جامعه بین المللی مهم بوده و از هم اکنون زمزمه هایی برای کاندیداتوری برخی شخصیت ها مطرح است. آیا شما متعقدید همان ترکیبی که پس از 2001 در کنفرانس بن برای حاکمیت افغانستان طرح ریزی شد، نسخه ای کارآمد است؟ مهدی: ناکارآمدی نسخه بن، حرف امروز من نیست، بلکه حرف من در آستانه انتخابات 2014 است. من پنج سال قبل گفته بودم نسخه ای که در بن ایجاد شد، کهنه شده و دیگر کارایی ندارد. به باور من، افغانستان وارد مراحل تازه ای شده و دیگر آن نسخه بن که بر مبنای آمارهای قرن 19 تهیه گردیده، کارایی ندارد. در کنفرانس بن، اقوام افغانستان را درجه بندی کرده و ساختار نظام ریاستی را بر مبنای آن شکل دادند؛ به گونه ای که در رأس این ساختار، قوم بزرگ و پشت سر آن، اقوام کوچک تر قرار داشته باشند. اما ناکامی این نظام را در 13 سال اول و خصوصا در چهار سال اخیر دیدیم. بر این اساس، ما خواستار تحول هستیم؛ تحولی که در آن، مردم افغانستان به مرحله ملت واحد شدن پا بگذارند و تقسیم های قومی کنار گذاشته شود. به طور مشخص، پیشنهاد ما این است که این بار ساختارهایی برای انتخابات ریاست جمهوری ساخته شود که در آن، تغییر نظام افغانستان از ریاستی به پارلمانی صدارتی (نخست وزیری) مشخص باشد. ما باید به سوی انتخاباتی که نظام ها را در معرض رأی مردم قرار می دهد، برویم. به طور خلاصه می خواهم عرض کنم، نظام ریاستی که آقای اتمر و دوستان دیگر می خواهند خود را برای آن آماده کنند، تکرار مکررات است؛ هیچ دست آوردی نخواهد داشت و هیچ نوع خوش بینی نسبت به آن در افغانستان وجود ندارد؛ بلکه باید ساختار نظام دگرگون شود، قدرت در افغانستان به گونه عادلانه و ساختار نظام به شکل افقی تقسیم شود، حکومت از دولت جدا گردد و رییس دولت، دیگر رییس حکومت نباشد، مسائل اجرایی کشور به صدراعظم (نخست وزیر) سپرده شود، انفکاک قوا باشد و مجالی پیدا گردد که افراد و اشخاص نخبه و شخصیت های اقوام کوچک افغانستان نیز بتوانند روزی به عنوان رییس جمهور ظهور کنند. ما در پی این هستیم که نظامی شبیه نظام های سیاسی کشورهای منطقه چون هندوستان و پاکستان در افغانستان مورد تجربه قرار بگیرد. تجربه نشان می دهد که نظام های کنونی سیاسی در کشورهای کثیر القوم و کثیر الملیت مثل هندوستان و پاکستان، بسیار کارا بوده، در افغانستان هم یک چنین نظامی باید مورد تجربه قرار بگیرد. سئوال: برای رسیدن به این اهداف، همواره ائتلاف های انتخاباتی در افغانستان شکننده بوده است. ائتلاف بزرگ ملی را چگونه ارزیابی می کنید؟ آیا ممکن است که از دل این ائتلاف متشکل از احزاب متعدد،کاندیدای واحدی بیرون آید؟ مهدی: به نظر من، نه! یگانه موردی که ائتلاف بزرگ ملی فعلا بر آن اتفاق نظر دارد، مخالفت با حکومت کنونی است. تمام اعضای ائتلاف بزرگ ملی، مخالف حکومت کنونی و ادامه کار آن بعد از انتخابات 2018 هستند. متأسفانه ائتلاف بزرگ ملی سر ساختار واحد انتخاباتی برای انتخابات ریاست جمهوری به توافق نرسیده است. در یکی دو جلسه ای که من در کمیسیون سیاسی ائتلاف شرکت کردم، همین دیدگاه را که حالا با شما در جریان می گذارم، مطرح کردم، که باید ساختار نظام سیاسی افغانستان تغییر کند و ما در یک ترکیبی تازه، در ترکیبی که در آن پست صدارت (نخست وزیری) در محور توجه قرار داشته باشد، می توانیم در کنار هم دیگر قرار بگیریم؛ در غیر آن، اگر این ساختار ریاستی یا ساختار توزیع عمودی قدرت در میان باشد، به هیچ صورت احزابی که عضو ائتلاف هستند، نمی توانند تا آخر کنار هم بایستند. من این نظر خود را مطرح کرده ام، ولی با تأسف باید بگویم که هنوز ائتلاف بزرگ ملی افغانستان، برنامه محور نیست. سئوال: با پیش رفتن به سوی انتخابات ریاست جمهوری، آیا ائتلاف های برنامه محور ایجاد خواهد شد تا فضای سیاسی افغانستان را نظم و انسجام بهتری بدهد؟ مهدی: طوری که فعلا می بینم، گمان می کنم که ائتلاف بزرگ ملی همین حالا ورشکسته شده است. با کمال تأسف به نظر می آید بدون این که این مباحث (تغییر نظام) در جلسات ائتلاف مطرح شود و به عنوان یک فیصله مشترک از دورن آن بیرون برآید، از زبان برخی افراد شنیده می شود که ما یا فلان شخص کاندیدا هستیم. به عنوان مثال، گویا حنیف اتمر تیم و ترکیب انتخاباتی خود را تشکیل داده است. جای تأسف این که گفته می شود افرادی در ترکیب تیم آقای اتمر حضور دارند که عضو ائتلاف بزرگ ملی هم هستند. این به معنی شکست ائتلاف بزرگ ملی و خروج از آن است. بنابراین من بسیار خوش بین نیستم که این ائتلاف ادامه پیدا کند و به زودی شاهد فروپاشی آن خواهیم بود. سئوال: عزم و اراده بازیگران بین المللی به ویژه آمریکا و اتحادیه اروپا را در دو انتخابات پیش رو، به ویژه انتخابات ریاست جمهوری افغانستان چگونه ارزیابی می کنید؟ با توجه به استراتژی آمریکا برای افغانستان و جنوب آسیا، آیا بحث برگزاری به موقع انتخابات به قوت خود باقی است یا ممکن است با پیشرفت بحث مصالحه، مباحثی هم چون ایجاد دولت موقت مطرح شود و انتخابات به تعویق افتد؟ مهدی: یگانه نکته مثبتی که فرا راه برگزاری انتخابات ریاست جمهوری وجود دارد، تأکید بر برگزاری به موقع این انتخابات، بر اساس زمانی است که قانون اساسی تعیین کرده است. حکومت یا جامعه جهانی در انتظار این نیستند که انتخابات بعد از پروسه صلح و مطابق میل طالبان برگزار شود. بر این اساس، تأکید بر به موقع برگزار شدن انتخابات، به این معنی است که کسی منتظر طالبان نیست. اما این امر در مورد انتخابات پارلمانی، قابل اجرا نیست. شما می دانید که انتخابات پارلمانی بر اساس زمانی که در قانون اساسی تعیین شده، بیش از سه سال به تعویق افتاده است، بنابراین جدول زمانی برگزاری این انتخابات مطابق دستورالعمل قانون اساسی نیست و قابل تغییر است. اما در مورد انتخابات ریاست جمهوری به تأکید می گویم، با این نظر موافق هستم که انتخابات در زمان معین آن در 16 حمل (فروردین) سال آینده (98) برگزار شود، ولی با فهرست بایومتریک. انتخابات ریاست جمهوری با وجودی که سرنوشت بزرگ تری را رقم می زند، اما پیچیدگی انتخابات پارلمانی را ندارد. ما در این انتخابات نمی توانیم حرفی در مورد سیستم انتخاباتی داشته باشیم. سئوال: آمریکا به تازگی پست جدیدی را در ساختار وزارت خارجه این کشور تعریف کرده و زلمی خلیل زاد را به عنوان مشاور وزیر خارجه در امور افغانستان مقرر نموده که یکی از مأموریت های وی، رهبری روند مصالحه است. تا چه اندازه فضای افغانستان برای مصالحه آماده است؟ آیا تغییر عمده ای را می توان ذکر کرد که بر اساس آن طالبان وارد روند مذاکره و در نهایت مصالحه شود؟ مهدی: تا به حال چنین نشانه ای وجود ندارد که طالبان آماده باشند با حکومت افغانستان مذاکره کنند؛ بلکه همیشه تأکید دارند با حکومت افغانستان مذاکره نمی کنند و با آمریکا مذاکره می نمایند. بر اساس اطلاعات، یکی دو دور مذاکرات بین طالبان و آمریکا نیز در قطر صورت گرفته، و بر این اساس آقای خلیل زاد بار دیگر وارد عرصه تحولات سیاسی افغانستان می شود. اما خوشبختانه این بار آقای خلیل زاد در داخل افغانستان نه، بلکه در وزارت خارجه آمریکا مأمور است و از آدرس این وزارت پروسه صلح را پیش می برد. با این وجود، مشخصا بنده خوش بینی در مورد آقای خلیل زاد ندارم، زیرا به گمان من، معماری نظام کنونی و پیچیدگی های موجود در سیاست افغانستان، ناشی از عملکرد او است. نکته قابل تذکر دیگر اینکه مذاکرات یا صلح طالبان با حکومت افغانستان به رهبری آقای اشرف غنی یک حرف است، و صلح طالبان با بدنه نظام افغانستان، با کسانی که طالبان پیش از این با آنها جنگیده، خصوصا مردمان شمال و جبهه متحد سابق، حرفی دیگر. به گمان من طالبان هم ترجیح می دهد به جای این که با آقای اشرف غنی صحبت کند، با کسانی که دشمن قدیمی آن بوده، مصالحه نماید، چون در دوره ای که طالبان با دولت استاد ربانی می جنگید، آقای اشرف غنی هم در کنار طالبان بود. به گمان من، در چنین وضعیتی نمی توانیم نقش زیادی برای آقای خلیل زاد قائل شویم. سئوال: به عنوان یکی از اعضای جمعیت اسلامی، وضعیت کنونی این حزب را چگونه ارزیابی می کنید؟ به اعتقاد برخی، انسجام این حزب خدشه دار و دچار چندپارچگی شده است. در صورت تأیید، نتیجه این وضعیت بر کارزارهای سیاسی حزب چگونه خواهد بود؟ مهدی: در مرام نامه یا هدف نامه حزب جمعیت اسلامی افغانستان، بسیار به صراحت و روشن نوشته شده که جمعیت اسلامی خواستار تأسیس نظام پارلمانی است و رهبری جمعیت روی همین طرح کار می کند. بر این اساس، اگر رهبری جمعیت اسلامی ائتلافی را به وجود بیاورد، روی همین طرح ایجاد می کند و اگر کاندیدایی را هم معرفی نماید، در محور این برنامه خواهد بود. کسانی که خارج از این برنامه به خط دیگری می روند و به خواست های مکتوب جمعیت پشت می نمایند، اشتباه می کنند. اما تا به حال رسما به ما نرسیده که کدام عضو برجسته جمعیت، به یک ترکیب انتخاباتی دیگر رفته و خلاف این خواست جمعیت را مطرح کرده باشد. من گمان می کنم جمعیت اسلامی مخصوصا این بار که رهبری شورایی دارد، بتواند در انتخابات ریاست جمهوری و آینده سیاسی افغانستان، نقشی بسیار قاطع داشته باشد. سئوال: اما در طول سال های گذشته تعدادی از چهره های برجسته جمعیت اسلامی در مقابل هم قرار داشته اند که نمونه آن دکتر عبدالله و عطامحمد نور است؟ مهدی: من نسبت به گذشته قضاوت نکردم. بعد از اینکه رهبری حزب جمعیت، شورایی شده، ما می توانیم نسبت به آینده اظهار خوش بینی کنیم. هم اکنون حزب جمعیت اسلامی افغانستان دارای یک رهبری 64 نفری است. رهبری جمعیت تصمیم دارد که یک نظام دموکراتیک را در داخل این حزب حاکم بسازد؛ شوراهای ولایتی و شوراهای ولسوالی (شهرستان) را ایجاد کند، کنگره سراسری را برگزار نماید، رهبری خود را از طریق انتخابات تعیین کند و کمیسیون های مختلف مربوط به شورای رهبری را ایجاد نماید. این مسائل در برنامه کاری جمعیت اسلامی افغانستان قرار دارد و هم زمانی که ما به طرف انتخابات های پارلمانی و ریاست جمهوری می رویم، در این موارد هم کمیسیون هایی موظف شده و کار می کنند. انتهای مطلب/